‘Ik wil zo snel mogelijk onafhankelijk zijn’
Toen Anna Abdulova in 2007 te horen kreeg dat zij definitief in Nederland mocht blijven, had zij vele ellendige jaren achter zich liggen. Ondanks alles wat ze meemaakte, bleef ze sterk, ambitieus en idealistisch. Ze burgerde snel in en volgde een leer-werktraject. Anna weet nog steeds niet waar haar toekomst ligt. Misschien krijgt ze wel een baan in het sociaal-cultureel werk, misschien maakt ze wel carrière als composer-performer Anna Fado. Eén ding weet zij zeker: ,,Ik wil zo snel mogelijk onafhankelijk zijn.’’
Ging je meteen inburgeren toen je te horen kreeg dat je mocht blijven?
,,Dat ging iets anders. Na acht jaar in verschillende AZC’s, waar ik nergens mocht werken of leren, kreeg ik ineens een verblijfsvergunning. Ik stond er plotseling helemaal alleen voor. Ik had een paar spulletjes, een verblijfsvergunning en een dochter van acht jaar. Maar geen paspoort, geen werk, geen zorg en geen inkomen. Helemaal niks. Ja, een huurhuis, waarvan ik ook nog eens de huur moest betalen. Zonder geld.’’
Wat deed je toen?
,,Ik meldde me overal aan waar ik me maar kon aanmelden. Bij Werkplein Baanzicht en verschillende uitzendbureaus. Via Alescon - een partner van Werkplein Baanzicht - kreeg ik de kans om een leer-werktraject in sociaal-cultureel werk te volgen. In mijn vaderland Armenië rondde ik een studie psychologie af, maar die bul is in Nederland niks waard, daarvoor mis je hier als immigrant het taalgevoel.’’
Hoe ging het inburgeren?
,,Heel goed. Je krijgt een jaar om de taal te leren, dat was voor mij meer dan genoeg. Ook het examen kennis van de Nederlandse samenleving haalde ik vrij gemakkelijk. Het ging mij gelukkig goed af, ik hoor ook wel verhalen van mensen die het behoorlijk wat moeite kost.’’
Wat ging je doen nadat je was ingeburgerd?
,,Ik wil zo snel mogelijk onafhankelijk worden, wil me niet blijven verantwoorden via allerlei formulieren. Via een leer-werktraject kon ik aan de slag bij steunpunt Kleurrijk Assen. Wij helpen organisaties en verenigingen van allochtonen bij eigenlijk alle vragen en problemen die zij tegenkomen. Hoewel het werken en leren zwaar is, heb ik het hier heel erg naar mijn zin. Helaas kan ik hier niet blijven als ik mijn opleiding heb afgerond. Ik hoop een baan te vinden in sociaal-cultureel werk of kunst & cultuur. Of als artieste Anna Fado, ik zing en speel muziek die ik zelf heb geschreven.’’
Kreeg je veel steun van Werkplein Baanzicht?
,,Jos Oosting is mijn contactpersoon. Bij hem kan ik terecht met al mijn vragen, over mijn werk, opleiding of uitkering, maar ook persoonlijk, als ik bij voorbeeld een keer niet lekker in mijn vel zit. Ik ben idealistisch, sterk en stel veel eisen aan mijzelf. Jos is de laatste draad naar mijn ‘nest’ en ik voel dat ik nog niet klaar ben om uit te vliegen. Hij helpt mij relativeren, hij is mijn afremmiddel. Eén persoon als aanspreekpunt is perfect. In het begin had ik er zeven, moest ik altijd alles op elkaar afstemmen en naar elkaar terugkoppelen, daar werd ik een beetje hysterisch van.’’
Wat kun jij andere mensen aanraden, die nog moeten inburgeren?
,,Wees niet bang om te vragen. Weet je iets niet, vraag het dan. Voel je daarvoor niet te trots, want dan sta je jezelf in de weg. Hulp vragen doet niet zeer, daarvoor zijn al die hulpverleners er juist. Wie hulp durft te vragen is juist sterk. Alleen zo leer je Nederland goed kennen. Dat is belangrijk, want je kinderen groeien op in de Nederlandse maatschappij. Zorg dat je je eigen kinderen blijft begrijpen.’’
Ging je meteen inburgeren toen je te horen kreeg dat je mocht blijven?
,,Dat ging iets anders. Na acht jaar in verschillende AZC’s, waar ik nergens mocht werken of leren, kreeg ik ineens een verblijfsvergunning. Ik stond er plotseling helemaal alleen voor. Ik had een paar spulletjes, een verblijfsvergunning en een dochter van acht jaar. Maar geen paspoort, geen werk, geen zorg en geen inkomen. Helemaal niks. Ja, een huurhuis, waarvan ik ook nog eens de huur moest betalen. Zonder geld.’’
Wat deed je toen?
,,Ik meldde me overal aan waar ik me maar kon aanmelden. Bij Werkplein Baanzicht en verschillende uitzendbureaus. Via Alescon - een partner van Werkplein Baanzicht - kreeg ik de kans om een leer-werktraject in sociaal-cultureel werk te volgen. In mijn vaderland Armenië rondde ik een studie psychologie af, maar die bul is in Nederland niks waard, daarvoor mis je hier als immigrant het taalgevoel.’’
Hoe ging het inburgeren?
,,Heel goed. Je krijgt een jaar om de taal te leren, dat was voor mij meer dan genoeg. Ook het examen kennis van de Nederlandse samenleving haalde ik vrij gemakkelijk. Het ging mij gelukkig goed af, ik hoor ook wel verhalen van mensen die het behoorlijk wat moeite kost.’’
Wat ging je doen nadat je was ingeburgerd?
,,Ik wil zo snel mogelijk onafhankelijk worden, wil me niet blijven verantwoorden via allerlei formulieren. Via een leer-werktraject kon ik aan de slag bij steunpunt Kleurrijk Assen. Wij helpen organisaties en verenigingen van allochtonen bij eigenlijk alle vragen en problemen die zij tegenkomen. Hoewel het werken en leren zwaar is, heb ik het hier heel erg naar mijn zin. Helaas kan ik hier niet blijven als ik mijn opleiding heb afgerond. Ik hoop een baan te vinden in sociaal-cultureel werk of kunst & cultuur. Of als artieste Anna Fado, ik zing en speel muziek die ik zelf heb geschreven.’’
Kreeg je veel steun van Werkplein Baanzicht?
,,Jos Oosting is mijn contactpersoon. Bij hem kan ik terecht met al mijn vragen, over mijn werk, opleiding of uitkering, maar ook persoonlijk, als ik bij voorbeeld een keer niet lekker in mijn vel zit. Ik ben idealistisch, sterk en stel veel eisen aan mijzelf. Jos is de laatste draad naar mijn ‘nest’ en ik voel dat ik nog niet klaar ben om uit te vliegen. Hij helpt mij relativeren, hij is mijn afremmiddel. Eén persoon als aanspreekpunt is perfect. In het begin had ik er zeven, moest ik altijd alles op elkaar afstemmen en naar elkaar terugkoppelen, daar werd ik een beetje hysterisch van.’’
Wat kun jij andere mensen aanraden, die nog moeten inburgeren?
,,Wees niet bang om te vragen. Weet je iets niet, vraag het dan. Voel je daarvoor niet te trots, want dan sta je jezelf in de weg. Hulp vragen doet niet zeer, daarvoor zijn al die hulpverleners er juist. Wie hulp durft te vragen is juist sterk. Alleen zo leer je Nederland goed kennen. Dat is belangrijk, want je kinderen groeien op in de Nederlandse maatschappij. Zorg dat je je eigen kinderen blijft begrijpen.’’
